Ankara'ya
Öyle yakışırdı ki kar
Asfaltlar ışıldar
Buz tutardı resmi yalanlar
Kimse keman çalmaz belki ama
Çok keman çalınsın balolarında
Diye yapılmış
Gri
Sisli
Binalar

Alnının ortasında
Ciddi bir devlet asabiyeti

Çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar
Bu zulüm bu sevda bitmezmiş sevmek
Bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş
(biz bir şeyi delicesine severiz Ama tanrım neyi?)

Kahve önü çatlak mozaik
Bel kemiğine tehdit
Kürsüler üstünde
Çok sigara içen
Öğrenciler

Bir daha asla yasayamayacağı
Aşkları teğet geçerken
Hep onu sevmeyenleri severek
Hep onu sevenin gözlerinden
Kalabalıklara kaçarak
Karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara
Yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını
Bir İzmirli güzele dayatmak varken
(Hep kardeş olacak değiliz ya, Yaşasın halkların sevgililiği!)

Soyut bir sevdaya
Beşik kertilmiş olan
Dağda çoban
Şehirde Şark çıbanı sayılan
Fırat’ın büyük elleri
Ararat'ın kız yelleri
Cilo'nun derin nefesleri
Hülasa kente hukuk mukuk okun
Mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş

Anadolu çocukları
Ankara' ya
Öyle yakışırdı ki kar
Asfaltlar ışıldar
Buz tutardı resmi yalanlar

Belki balkona
Kar seyretmeye çıkar diye
Sevdiğimiz kızlar
Çok dibimiz donmuştur
Ve çoğu zaman
Bu kar mevzuu
Kızlara yeterince ilginç gelmemiştir

Hiçbir şey
Kapalı bir dükkân kadar
Hüzünlü gelmez insana
Ankara'da
Yoksa bugün bir hayat
Yaşanmayacak mı duygusu çöker bütün bozkıra

Kimse keman çalmaz belki
Belki bu film hiçbir zaman
O kadar fiyakalı olmayacak ama
Hiçbir lahmacunda
O okul yolundaki üçüncü sınıf lokantadakinin
Tadını vermeyecek bir daha
Çok daha iyilerini yedim sonra
Bizzat Urfa'da hatta
Ama hiçbirinde
O kadar aç oturmadım sofraya
Ankara'ya

Öyle yakışırdı ki kar
Çok yabancı bir soluk duyulur bazı
Bilinmez bir dilin ıslığından
Anla ki sıkıldı bizim konsolosluktaki konuklar
Öyle deme Ankara’yı sevmeyene bir zulümdür
Bu kadar insanın neden Ankara’yı sevdiğini anlamadan

Ankara'da yaşamak
Yollarına hep sevdiğimiz insanların
Adlarını vermediler ama
Biz her duvara
Bilvesile onların adini yazarak yaşadık
Kül ve betondan mürekkep
Yaşadıkça yaşanılası gelen
O tuhaf bozkır kokusunda

Ankara'ya
Öyle yakışırdı ki kar
Asfaltlar ışıldar
Bir günden bir sürü gün yapan
Mesai saatlerinde hiçbir şey yapan

Hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan
Rakıyı bol sulu içen
Dokunmasın için değil
Çabuk bitmesin diye devletimin tekel rakısı
Hep kâğıtlara bakarak

Hep kâğıtlardan bakarak
Hem Neşet Ertaş' ı hem Bülent Ersoy' u
Aynı anda sevmeyi başararak
Karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı
Çok beğenmeyerek ama
Yine de bu tasarrufunu takdir ederek
Boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken
Hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi
Yürüyen

Memurlar
Ankara'ya
Öyle yakışırdı ki kar
Asfaltlar ışıldar,
Buz tutardı resmi yalanlar

Biz
Şimdi kapalı bir kuruyemişçi

Dükkânının
-ki bütün plan kar altında
Tuzsuz ay çekirdeği çitleyip
Yanı sıra Bafra içmektir-

Kötü ışıklandırılmış vitrininden
Umutsuzca içeri bakan

Kimliği gereğinden fazla sorgulanmış
Merhabadan çok çıkar ulan kimliğini denmiş

-yani sistem kendi verdiği kimliği
Zırt pırt geri istemektedir-
Doğduğu yer yüzünden
Doğuştan kavgacı zannedilen ama
Pek çoğu kavgadan nefret eden

Kavgacı
Esmer
Cesur

Korkak
Çoğu Kürt
Çoğu Türk
Çocuklardık
Ankara'ya
Öyle yakışırdı ki kar
Ha sonra

Belki Ahmed Arif'in aklına
Hiçbir şairin aklına gelmeyecek
-çünkü hiç kimse bir daha Ankara’yı

O'nun kadar sevemeyecek
-bir şiir işlenir

Kar altındadır varoşlar
Hasretim, nazlıdır Ankara

Ustam yine sen bilirsin ama
Hangi aralıkta bir şair ölmüşse
İşte o,en netameli aydır bence

Ankara'ya
Öyle yakışırdı ki kar
Asfaltlar ışıldar
Yalanlar

Şimdi ve sonra
Ne zaman Ankara'ya kar yağsa
Elim gönlüm
Çocukluğum buz tutar.

Şiir: Yılmaz Erdoğan
Müzik: Deniz Erdoğan



Buyrun dinlemek isteyenler burdan yakın..

[Only Registered Users Can See Links . Click Here To Register]

__________________