AKŞAM VE SEN VE BEN

İkimizdik, sen ve ben, bir çiçekle
Onun tomurcuğu arasında bir yerde
Öylece durur muyduk, ikimiz gibi
Daima birlikte olurduk hüzünlerde

Anımsar mısın, yaz günü, bir bahçeyle
Gizledikti kendimizi birbirimizden
Sen ve bahçe, ben ve bahçe, sen ve ben
Akşamlar derlerdik her ikimizden

Üşürüz, çünkü uzağız şimdi o yazdan
Ey, birazdan bir yazdan geçer olan, ey
Kim bilir ne anlama geliyor artık
Şu eskiden “hüzün” dediğimiz şey