VATANI TEK BAŞIMA MÜDAFAA EDERİM

23 Nisan 1920... Ankara'da Büyük Millet Meclisinin açıldığı o ilk günler…
Ülkenin her tarafından birçok milletvekili Ankara’ya gelmişti. Bu yeni meclise gelenlerin bir kısmı, Ankara'da hiçbir şeyin olmadığını görünce oldukça kaygılanmışlardı. Söz edilenlerden hiçbiri, ne ordu, ne hazine, ne yatacak otel, hiçbir şey yoktu. Sadece Mustafa Kemal…
Bazılarına bu dava kazanılamaz gibi gelmiş olacak ki, memleketlerine dönmeye karar verdiler. Bunlar geri dönerlerse Meclis'te huzursuzluk olacağını anlayan Mustafa Kemal, kürsüye çıktı. O gün pek heyecanlıydı. Atatürk bunca yıllık yaşamında belki böyle canlı bir tablo ile hiç karşılaşmamıştı.Yine de tüm soğukkanlılığı ile paniğe kapılan milletvekillerine şöyle seslendi:
"İşittim ki, bazı arkadaşlar yoksulluğumuzu bahane ederek, memleketlerine dönmek istiyorlarmış. Ben kimseyi zorla Millî Meclis'e davet etmedim. Herkes kararında özgürdür. Bunlara başkaları da katılabilirler. Ben bu kutsal davaya inanmış bir insan sıfatıyla buradan bir yere gitmemeye karar verdim. İsteyen gidebilir...Hatta hepiniz gidebilirsiniz. Asker Mustafa Kemal olarak mavzerimi elime alır, fişeklerimi göğsüme dizer, bir elime de bayrağı alır, bu şekilde Elmadağ’a çıkar, orada tek kurşunum kalına kadar vatanı müdafaa ederim. Kurşunlarım bitince bu aciz vücudumu bayrağıma sarar, düşman kurşunlarıyla yaralanır, temiz kanımı kutsal bayrağıma içire içire tek başıma can veririm. Ben buna ant içtim."
O,böyle gürleyince, herkesi bir heyecan dalgası sardı. Artık orada bulunanlardan hepsi sel gibi akan gözyaşlarını zapt edemiyordu.